Χάρτης
Ημερολόγιο
«  Νοέμβριος 2017  »
ΚΔΤΤΠΠΣ
1234
567891011
12131415161718
19202122232425
2627282930

Η προδοσία του 1974 ήταν στην Αθήνα και ο ηρωισμός στην Κύπρο!

20150721

prodosia-1974-1

Του Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη / infognomonpolitics

Η πληγή, από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, εξακολουθεί μετά από 41χρόνια να είναι ανοικτή, να αιμορραγεί και δε λέει να κλείσει, γιατί έτσι θέλουν οι μεγάλες δυνάμεις (ΗΠΑ) εξυπηρετώντας τα συμφέροντά τους. Αυτοί έδωσαν το πράσινο φως στον Ιωαννίδη να ανατρέψει τον Μακάριο και αυτοί ενεθάρρυναν μετά τον Ετσεβίτ να εισβάλει στην Κύπρο.

Το αποκάλυψε αρκετά χρόνια αργότερα, ο αμερικανός υφυπουργός εξωτερικών Ζόζεφ Σίσκο σε τουρκοκυπριακό ραδιοσταθμό. Άλλωστε όταν εκδηλώθηκε η τουρκική εισβολή ο Ιωαννίδης απευθυνόμενος στον Σίσκο του είπε: « Μας εξαπατήσατε», γιατί, όταν θα ανέτρεπε τον Μακάριο, για να κάμψει τους δισταγμούς Γκιζίκη, Μπονάνου, τους είπε: «οι ΗΠΑ με διαβεβαίωσαν ότι η Τουρκία δεν θα επέμβει...»

Το 1999, ο Τζαίημς Κάλλαχαν, υπουργός εξωτερικών της Αγγλίας την περίοδο της εισβολής, σε συνέντευξη του στους «Τάϊμς» του Λονδίνου, αποκάλυψε ότι «η κυβέρνηση του είχε αποστείλει στρατιωτικές δυνάμεις στην Κύπρο για να αποτρέψει την τουρκική εισβολή αλλά τις εμπόδισαν οι ΗΠΑ!..»

Ο Κρητικός απόστρατος συνταγματάρχης Νίκος Νικολούδης, άνθρωπος του καθήκοντος, λίγο πριν φύγει για το τελευταίο του ταξίδι και να συναντήσει ψηλά στους ουρανούς τους νεκρούς συναδέλφους του, μου διηγήθηκε: « Το βράδυ της παραμονής της εισβολής, επισκέφθηκε στο 3ο Επιτελικό Γραφείο του ΓΕΕΦ ένας αξιόλογος πληροφοριοδότης, έλεγε και ικέτευε τον αρχηγό και τους επιτελείς, αλλά κανείς δεν του έδινε σημασία. Μου είπε, «πέστους, παρακάλεσέ τους να κάνουν κάτι γιατί τα πράγματα είναι άσχημα, επίκειται εισβολή!».

«Παρέμεινα στο ΓΕΕΦ ως το πρωί. Τα ξημερώματα άρχισε μία έντονη κινητικότητα. Τα σήματα έρχονταν και έφευγαν με ταχύτητα. Οι προκεχωρημένες μονάδες και τα κλιμάκια της ΚΥΠ ειδοποιούσαν ότι ο τουρκικός στόλος πλέει νοτίως προς Κύπρο. Η Αθήνα καθησύχαζε: «Μην ακούτε τι λένε, οι Τούρκοι δεν θα εισβάλουν, κάνουν άσκηση...». Όμως εμείς βλέπαμε άλλα πράγματα. Την τουρκική αεροπορία να βομβαρδίζει στρατιωτικούς στόχους γύρω από τη Λευκωσία...

Είχε χαράξει. Έβγαλα το κεφάλι μου από το παράθυρο και έριξα μια ματιά προς την Μια Μηλιά και ξαφνικά βλέπω στον τουρκικό τομέα αλεξιπτωτιστές να πέφτουν από τουρκικά αεροπλάνα.

Αναστατωθήκαμε αλλά και εκνευριστήκαμε για τον καθησυχασμό της Αθήνας. Θα πρέπει να ήταν ή ηλίθιοι, ή αφελείς, ή προδότες, ή και τα τρία μαζί!»

Μισή ώρα μετά, το 281 Τ.Π και το 285 Τ.ΜΧ με τους διοικητές τους αντισυνταγματάρχες Παπαθανασίου και Μπούτο, μαζί και ο ξάγρυπνος Νικολούδης, σπεύδουν με έναν ουλαμό αρμάτων της 23ΕΜΑ προς την Κερύνεια. «Στο χωριό Κοντεμένος η φάλαγγα δέχεται σφοδρή επίθεση από την Τουρκική Αεροπορία με βόμβες Ναπάλμ και ρουκέτες. Ο δρόμος οργώθηκε και γέμισε με πτώματα.

Το θέαμα ήταν τραγικό. Αυτοκίνητα αναποδογυρισμένα να καίγονται., πυρομαχικά να εκρήγνυνται από την φωτιά, στρατιώτες, αλλά και πολίτες που περνούσαν με τα Ι.Χ. αυτοκίνητά τους καμένοι πάνω στο τιμόνι από τις βόμβες Ναπάλμ. Δυο στρατιώτες που έσπευσαν συρόμενοι να κρυφτούν κάτω από παρακείμενη γέφυρα, δεν πρόλαβαν. Η φλόγα του Ναπάλμ τους κατέκαψε! Έντονη παντού η οσμή της καμένης σάρκας. Η κόλαση του Δάντη ξεπρόβαλε μπροστά στα μάτια μου. Δεν ήξερες τι να κάνεις. Να προφυλαχθείς, ή να τρέξεις, να περιθάλψεις κάποιον τραυματία... Όπου έριχνες την ματιά σου έβλεπες πτώματα, τραυματίες με κομμένα τα πόδια ή τα χέρια, να μουγκρίζουν από τον πόνο να εκλιπαρούν και να καλούν σε βοήθεια. Ανάμεσα στους νεκρούς και ο Μπούτος...»

Θύμιζε «Μάχη της Κρήτης»

prodosia-1974-2

«Ενθυμούμαι, έλεγε ο Νικολούδης, τον ηρωισμό των κατοίκων της Μιας Μηλιάς, ανατολικά της Λευκωσίας, όπου έπεσαν περίπου 100 τούρκοι αλεξιπτωτιστές. Μόλις είδαν να πέφτουν από το μεταγωγικό, όρμισαν με ενθουσιασμό εναντίον τους, με καραμπίνες, σκότωσαν 80 πριν πέσουν στο έδαφος, 13 όταν έπεσαν, 6 διέφυγαν κι ένας συνελήφθη αιχμάλωτος. Το παράτολμο εγχείρημα τους, θύμιζε τους Κρητικούς στο Μάλεμε εναντίον των Γερμανών το '41... Πώς μπορείς να ξεχάσεις τον 16χρονο εθελοντή της ΕΟΚΑ, Κώστα Μήτσιγκα, που παρά τις προτροπές μου να φύγει γιατί κινδυνεύει, με ένα παλιό όπλο μπήκε στη πρώτη γραμμή πολέμησε γενναία και έπεσε ηρωϊκώς μαχόμενος....»